SCHUEREMANS  André

Wijgmaalsesteenweg 144
3020 Herent

016 220034

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 


18 juli 1964

Je kijkt verbaasd op? Neen, dit is geen grapje. Dit was mijn 18 juli 1964 … een bewogen dag in mijn leven.

Na vier jaren sportkot en vijf jaren verkering stond ik die dag voor het altaar om het jawoord te geven aan mijn Betty. Ik moest in feite ook op de deliberatie zijn maar beide zaken waren moeilijk te combineren.

Geen nood! Mijn vriend Norbert Godelaine (helaas reeds overleden) was op mijn huwelijksreceptie uitgenodigd en kwam mij, met een glas champagne in de hand, het goede nieuws melden.

Oké, ik begrijp je reactie. Hoe kan je nu zo dom zijn om je huwelijk te plannen in een exaamperiode? Sorry, alles was reeds maanden vooraf geregeld en de huwelijksdatum werd met een veiligheidsmarge van tien dagen vastgelegd. Immers, tijdens de kandidaturen en de eerste licentie werd er steeds ten laatste op 8 juli gedelibereerd. Dus … ik zat veilig of niet? Neen dus en tot overmaat van ramp had ik nog twee examens op 17 juli !!! In feite had ik dan nog het geluk dat die net op tijd kwamen.

Na deze perikelen en een zalige huwelijksreis liep ik vier maanden kinéstage om kort daarna gedurende vijftien maanden ‘mijn land te dienen’. En wie ontmoette ik daar op de allereerste dag als “bleu”… den Bert (Segers) verdorie. Gedurende de zevenmaandenlange opleiding was hij in mijn peleton. Wij ontvingen samen onze adjudantenster. Hij diezelfde dag en ik wat later want ik had om speciale redenen die dag verlof gekregen.

Ik moest immers Betty bijstaan bij de bevalling van ons eerste kindje.

Zoals je merkt had ik destijds een perfecte zin voor timing !?

In 1966 startte ik dan mijn leraarsloopbaan als bijzonder leraar L.O. in het Sint-Jozefinstituut in Schoten. Twee jaren later verplaatste ik mijn activiteiten naar mijn thuisbasis, het Sint-Pieterscollege in Leuven en dat nog steeds in het Lager Onderwijs. In 1970 kreeg ik aldaar een full-time in de Hogere Cyclus van de Humaniora. Mijn doel was bereikt!

In die periode hadden wij een huis gebouwd zodat alle centjes welkom waren! Dus ging ik gedurende een viertal jaren een kinesietherapeut met een overvolle praktijk ’s avonds een handje toesteken. Dit a rato van drie avonden per week, van 17 tot 22 uur. Na een dagje lesgeven was dit een zware bedoening.

 

Op sportief vlak had ik verschillende interessesferen.

Eerst en vooral was er het tennisspel over een periode van ongeveer dertig jaren. Competitief stelde dit niet veel voor, buiten het clubkampioenschap en interclubwedstrijden. Een “klassementfreak” was ik niet bepaald. Ik werd slechts C30/2.. “It was just for fun!”

Gedurende een tiental jaren (1965 tot 1975) was ik een verstokte “diepzeeduiker”. Elke dinsdagavond trainde ik in het Mechels Stadszwembad van 21 tot 23 uur en elke grote vakantie reed ik met de vrouw en de twee kinderen naar het Middelands zeegebied om daar mijn sport te beoefenen. Mijn mooiste duiktrofee staat in mijn living te pronken: een Romeinse amfora, waarschijnlijk uit de tweede eeuw voor Christus, gevonden in de buurt van het eiland Elba.

 

Volleybal was ook één van mijn passies. Gedurende een tiental jaren speelde ik kompetitie in de regionale afdelingen. Eerst als speler en later ook als speler/trainer.

En ik had en heb nog steeds een grote passie voor het “vliegvissen”.

Nu ja, weinige mensen begrijpen de terminologie. Ik leg even uit: men probeert salmoniden (voornamelijk forellen en vlagzalmen) te vangen met nabootsingen van insecten waarmee ze zich voeden. Met allerlei materialen waaronder pluimen en veertjes gemonteerd op een haak probeert men een natuurlijk insect na te bootsen. Deze manier van hengelen beoefent men niet al zittend op een stoel onder een paraplu of iets dergelijks!

Men staat meestal in een rivier, vechtend tegen de stroming, te zwaaien met een vliegenhengel (speciale werptechniek) en dit kan na een dagje plezier wel aardig vermoeiend zijn! Vliegvissen kan men ook op grotere meren vanuit een bootje beoefenen.

een rasechte wilde forel van 70 cm gevangen op Lough Corrib (Connemara – Ireland)

Na dertig jaren en drie maanden dienst werd ik 55 jaar en hield ik de zaak voor bekeken … ik ging op TBS!

Eén jaar voordien was ik bij een demonstratie in een turnles (handenstand kast met afwenden) slecht geland op de rand van een dikke valmat. Gevolg: binnenste en buitenste enkelgewrichtsbanden gescheurd. Ook mijn meniscus was zwaar geraakt. Voordien was die enkel reeds tweemaal met gips gesierd ten gevolge van een volleybal- en tennisongeval.

Het laatste letsel was er teveel aan! Mijn enkel en mijn knie zijn vanaf toen een “PT” (= perte totale). Dit feit versnelde mijn besluit om een punt te zetten achter mijn carrière.

Toen ik op TBS ging speelde ik nog tennis en graag zelfs. Meestal moest ik het tegen “jonge hengsten” opnemen en dat vond ik soms minder gezellig. Eerst en vooral op fysisch gebied en ook sociaal gezien … na de wedstrijd betaalde je een drankje en weg waren zij!

Toen ben ik echt gaan nadenken over mijn sporttoekomst als senior. Tennissen was een mogelijkheid maar dubbelspel, wat op onze leeftijd aangewezen is, beviel mij helemaal niet. Ik wou constant alleen op een court staan. Een vroegere tennisvriend was reeds jaren voordien overgeschakeld op het golfspel. Hij inviteerde mij, desondanks weinig interesse van mijn kant, om eens met een groep golfspelers mee te wandelen tijdens een tornooi. Ik was meteen verkocht! Het golfspel zelf, de natuur … mijn besluit stond vast! Ik werd lid van Keerbergen Golf Club en dat ben ik nog steeds. Daar “golven” nog enkele tachtigjarigen en dat zou ik ook willen beleven!?

Dit was mijn verhaal. Mijn vrijetijdsactiviteiten, mijn vier kleinkinderen, mijn tuin en die van mijn kinderen vormen de hoofdbron van mijn bezigheden en ik beaam het gezegde van elke gepensioneerde: “het ontbreekt mij aan tijd!”